O Rakovici

U istorijskim izvorima prvi put naselje Rakovica se pominje u Turskom popisu stanovništva iz 1560. godine kao selo Vlaha.

Po predanju mesto je dobilo ime po rakovima, stanovnicima potoka koji je proticao kroz naselje. Najstarija naselja su sela Kneževac i Resnik. Oba se pominju u turskim katastarskim knjigama iz prve polovine XVI veka. Naziv Kneževac se prvi put javlja u turskom popisu iz 1560. godine. Do tada se ovo selo u istorijskim izvorima pominje pod imenom Humska.

Krajem XIX veka obrazovana je zasebna kneževačka opština, u čijem će sastavu Rakovica biti sve do 1929. godine, kada je izdvojena iz nje i priključena Upravi grada Beograda. Stara Rakovica (smeštena u dolini Topčiderske reke i po uzvišenjima oko nje) je prvobitno jezgro iz koga se razvila današnja opština Rakovica.

Gradsko naselje pod imenom Rakovica počinje da se formira krajem XIX i početkom XX veka, a svoju punu fizionomiju uobličava u periodu između dva svetska rata.

Od 1952. do 1960. godine Rakovica je bila samostalna opština, a od 1960. do 1974. godine je u sastavu opštine Čukarica. Od 1974. godine je ponovo samostalna opština.

Opština Rakovica ima 13 mesnih zajednica: „Košutnjak“, „Kanarevo brdo“, „Miljakovački izvori“, „Miljakovac“, „Mitar Bakić“, „Braća Veličković“, „Kneževac“, „Kijevo“, „Resnik“ , „Avala grad“, „Labudovo brdo“, „Vidikovac“ i „Skojevska“.

Prostire se na površini od 4.647 hektara, od čega urbanizovano područje obuhvata površinu od oko 3.000 hektara.

Rakovica se nalazi na južnom delu Beograda u donjem toku Topčiderske reke i od centra je udaljena 10 kilometara. Znatan deo opštine Rakovica čine šume i parkovi, pre svega Miljakovačka i Košutnjačka šuma. Rakovica je sa 244 hektara pod šumom i 180 hektara pod javnim zelenim površinama jedna od gradskih opština koja ima najviše zelenila.

Prema poslednjem popisu stanovništva iz aprila 2002. godine Rakovica ima 105.432 stanovnika. U ovaj broj ušlo je 7.300 izbeglih, prognanih i raseljenih lica sa prostora Hrvatske, Bosne i Hercegovine i sa Kosova i Metohije.

Prosečna starost stanovnika Rakovice je 40,2 godine. Prirodni priraštaj je negativan već godinama (-1,3%), a po podacima rakovičkog doma zdravlja u Rakovici se godišnje rodi oko 900 beba.

Najstariji kulturni istorijski spomenik na teritoriji opštine je manastir Rakovica. Izgrađen je u drugoj polovini XIV veka za vreme vladavine Kneza Lazara. U dvorištu manastira sahranjene su značajne istorijske ličnosti: Vasa Čarapić, Zmaj od Avale, Jevrem Obrenović, patrijarh Dimitrije, Milivoje Petrović-Blaznavac i patrijarh Pavle.Brzi razvoj opština doživljava početkom ovog veka izgradnjom pruge Beograd-Niš, duž koje se grade kuće za porodice železničara. Mnogi beograđani su na ovoj teritoriji gradili letnjikovce. Sa izgradnjom industrije aeroplanskih motora 1927. godine, počinje intenzivnija porodična izgradnja u Rakovici, a pre svega u blizini fabrike i železničke stanice.

Opština Rakovica je posle II svetskog rata pa do početka devedesetih godina XX veka bila industrijski centar grada Beograda. Preduzeća DMB i IMR su bili nosioci razvoja opštine pa i grada jer su preko svojih kooperanata upošljavala dobar deo gradske privrede.

Raspadom bivše SFRJ i nastankom krize privreda Rakovice doživljava ozbiljan udarac zbog prestanka ili smanjenja obima rada glavnih privrednih giganata opštine.

Napori koje ulaže rukovodstvo SNS usmereni su upravo ka stvaranju povoljnih uslova za oživljavanje i razvoj privrede, što treba da doprinese boljem životu i prosperitetu svih stanovnika opštine, čime bi se prirodni priraštaj stanovnika popravio i opština Rakovica postala primamljivija za život budućih pokoljenja.